Het moet nou toch niet gekker worden

"Het moet nou toch niet gekker worden" is een geregelde verzuchting van vele partners van mensen met NAH. Niet-Aangeboren Hersenletsel overkomt je van de ene op de andere dag door o.a. een ongeluk, zuurstoftekort na hartfalen of, in het geval van Rob, de hoofdpersoon in dit boek, als gevolg van een herseninfarct.

Lenny heeft in dit boek van dag tot dag en later van week tot week beschreven hoe het leven eruit ziet als je partner getroffen wordt door een herseninfarct en wat de gevolgen van de beschadigingen voor je dagelijkse omgang met elkaar betekent. Van de ene op de andere dag word je zijn secretaresse, verzorgster en gezelschapsdame en slechts af en toe komt diegene, waar je zo van houdt, gelukkig weer even terug. In de loop van de tijd steeds vaker en ontstaat er een nieuw evenwicht. Het wordt nooit meer als vroeger, maar toch ... "Het wordt ook niet gekker meer".

Het boek gaat over Rob, maar eigenlijk over Lenny, die op een manier die zeer kenmerkend is voor mantelzorgers, laat zien dat het moeilijk is om het over jezelf te hebben, wat het voor jou betekent, hoe ook jouw leven totaal verandert. Ook Lenny is getroffen door NAH, maar dat schrijft ze niet zo op.

  • Datum:
    September 2010
  • Prijs:
    € 17,50    216 blz.
  • ISBN:
    9789051797299

Reacties van lezers

(namen bij auteur bekend)

CvT - 23 september 2010

Nadat ik dit boek onder ogen kreeg, niet meer gestopt met lezen tot het uit was. De manier waarop het leven van de twee personen in het boek wordt beschreven is helder, herkenbaar, zeker ook onherkenbaar, af en toe vrolijk maar ook triest. Het mooie van dit boek is dat het luchtig en vlot te lezen is, waarbij aandacht is voor de getroffene van N.A.H. en de verzorger. Absoluut een aanrader!

TL - 10 oktober 2010

Lieve Lenny,
Jouw liefde voor Rob is Riverdeep, Mountainhigh! Wat heb je allemaal moeten doormaken! Nooit gerealiseerd. Die onwetendheid spijt me. Maar nu ben ik helemaal op de hoogte. Bedankt! Wat ik ook begrijp is, dat je er op dit moment feitelijk nog middenin zit, alleen je anticipeert steeds beter op Rob’s kunde en onkunde. Heel veel liefs en hou vol!

HS - 22 december 2010

We hebben het boek gelezen. Het is zeer helder en vlot geschreven. Wat een moed en kracht spreekt daar uit. Hartelijk dank dat we een kijkje in jullie leven hebben gekregen. Veel sterkte toegewenst zo samen! Ik kreeg bijgaand speldje wat ik door kon geven aan iemand die je bewonderd. Zo komt dit speldje goed op zijn plaats. Veel liefs,

AvIJ - 1 maart 2011

Ik heb zojuist het boek "Het moet nou toch niet gekker worden" besteld. Helaas moet ik ook leven met een partner die een herseninfarct heeft gehad en ook ik voel me zelf tot een onbegrepen en ongeziene groep horen. Een werkgever die er totaal geen rekening mee houdt maar ook instanties die steeds maar verwachten dat meneer zelf alles kan regelen. Ik ben 37 en dacht eindelijk het geluk gevonden te hebben toen ik Robert ontmoette…… Nu ben ik half weduwe. Ik moet mijn aandacht verdelen omdat ik ook nog een dochter van 12 heb en zelf ook een chronische ziekte heb waardoor ik dingen goed moet plannen anders stort ik helemaal in. Ik hoop in je boek veel herkenning en wat steun te vinden.

MS - 21 maart 2011

Helemaal geschreven zoals het voelt! Ik ga nog een boek kopen om uit te lenen aan, wie echt wil weten hoe mijn leven nu is! (Het moet nou toch niet gekker worden.)

Recensies

An Cremers (Stichting Hersenletsel Organisaties Nederland) – augustus 2010

Ik vind dat je heel goed hebt weergegeven hoe het is om met een partner te leven die door een CVA hersenbeschadiging heeft opgelopen en hoe al die onzichtbare problemen, die de buitenwereld niet ziet, je leven op z'n kop zet.

De vorm vind ik prettig lezen; niet echt een dagboek, maar hoogte-/dieptepunten. Ook vind ik dat je met zeer veel respect en liefde schrijft over het leven met Rob na zijn CVA.

Peter Vermeulen (Vlaams Pedagoog, autoriteit op het gebied van autisme) - oktober 2010

Zeer geraakt ben ik door dit op papier gezette relaas van een Florence Nightingale, die haar partner onderuit gehaald ziet worden door een paar forse herseninfarcts. Haar liefde en toewijding bij Rob’s revalidatie en 'genezing' vergen van haar het uiterste. Hoe teleurstellend is het dan ook dat, zonder dat er een wonder geschiedt, van algeheel herstel geen sprake zal kunnen zijn. Een boek dat net zo nodig is als een cursus reanimatie. Denk je eens in: morgen kun jij in de schoenen van de schrijfster staan...

Hersen Magazine (Hersenstichting) - januari 2011

Nuchter, liefdevol en met veel empathie. Zo schrijft Lenny van Konijnenburg over de nasleep van het dubbele herseninfarct dat haar man trof. In dagboekvorm beschrijft ze de gevolgen van de infarcten voor haar man, maar ook voor zichzelf als mantelzorger. Het oriëntatievermogen en het besef van tijd en plaats van haar man zijn ernstig verstoord. Dit boek maakt zonder drama invoelbaar hoe belastend het is te leven met een partner die grotendeels van je afhankelijk is. Zonder daarbij de goede en fijne momenten uit het oog te verliezen.

NBD/Biblion (Producten en Diensten voor Bibliotheken, Scholen en Boekhandel) - april 2011

De auteur van dit boek heeft een echtgenoot met niet-aangeboren hersenletsel. Haar man heeft twee herseninfarcten gehad, een grote rechts voor en een kleinere rechts onder. Zij beschrijft de periode van de ziekte en revalidatie van maart 2007 tot december 2009. In de beginperiode worden de feiten per dag beschreven. Later zitten er tussen de beschreven dagen langere perioden. Ook de verhalen op de beschreven data zijn korter of langer, afhankelijk van het onderwerp. De auteur slaagt er goed in te beschrijven wat er met haar echtgenoot gebeurt, maar geeft ook duidelijk aan welke 'impact' dat op haar en ook op de relatie tussen beide partners heeft. Naast de typische zaken die een specifieke casus met zich meebrengt, laat het egodocument ook vele aspecten zien waar andere partners van patienten met niet-aangeboren hersenletsel zich aan kunnen optrekken. Het boek wordt besloten met een nawoord en een aantal tips. Een interessant ego-document voor mantelzorgers.